"Ik vind het een uitdaging om allerlei losse observaties en overpeinzingen tijdens het hardlopen op te schalen tot een leesbaar verhaal met een kop, een staart en een boodschap. En het is spannend om mijn schrijfsels over het lopen te delen met anderen via dit weblog."

Met dit beginselprogramma opende ik op 31 mei 2006 mijn weblog. Over twee weken is dat precies 5 jaar geleden. Mijn gevoel zegt dat het tijd is om te veranderen. Het verschijnsel webloggen begon als een buurtwinkeltje, maar doet tegenwoordig eerder denken aan een Huishoudbeurs waar horen en zien je vergaat door het geblaat en de visuele truuks van de standhouders. Het webloggen begon als een nieuwe vorm van communicatie, maar lijkt al weer ouderwets door de snelle, consumptieve hapjes op twitter. In het groene landschap van het (ultra)marathonlopen is de rode bebouwing van goede en informatieve websites en boeken opgerukt. De lezer heeft er een dagtaak aan om het allemaal enigszins te volgen. De aandacht vervluchtigt. De vaste abonnees worden losse lezers. Het bezoek neemt af in een langzame statistische glijvlucht naar de nullijn.

Maar ook de schrijver is veranderd. Soms bekruipt hem het gevoel alles al wel eens een keer gezegd te hebben. De uitdaging neemt af, naarmate het schrijfkunstje vaker gelukt is. Ook de beschikbare tijd is gekrompen. Of beter: wordt anders besteed. Uitgeven, voorleesmiddagen, drie websites onderhouden, bestuursfuncties waar hij eigenlijk niet om gevraagd heeft, maar die gewoon op zijn pad kwamen. De grootste verandering is echter de opstand van het eigen lichaam. Slechts Markies De Sade zou er plezier in scheppen om te schrijven over de schier eindeloze rij pogingen om weer als hardloper te functioneren. Blessures beroven een webloggende hardloper van zijn stof tot praten of schrijven. Nu goed, xe9xe9n keer willen we het sneue verhaal wel horen. Maar als de schrijver geen happy end tevoorschijn weet te toveren, dan zoeken we ons vertier elders.

Liever dan erover te schrijven, ga ik me vanaf heden wijden aan mijn allerlaatste poging om weer loper te worden. Onder begeleiding van een sportfysiotherapeut begon ik vanochtend supergemotiveerd aan een reis met onbekende bestemming.

Dank aan allen die mijn stukjes lazen en nog meer dank aan degenen die af en toe een boodschap achterlieten. Het is mooi geweest – letterlijk en figuurlijk.

 
Drie weken geleden is het alweer, mijn laatste loopje. Gesmoord in een stekende pijn in de knie. Het duurde vier dagen voordat ik weer trap-op kon lopen en nog eens vijf dagen voordat ik durfde af te dalen zonder tree voor tree te lopen. Vervolgens had ik dagenlang last van een opgezwollen knieholte. En toen weer even te druk met zakelijke beslommeringen.

Vandaag leek een mooie dag om weer eens wat te proberen. Ik heb het beperkt tot een minuut of tien. Het begin voelde pijnlijk en elke stap was verkrampt door de angst dat de sluimerende pijn weer ontwaakte. Pas tegen het eind werd de loopbeweging iets vloeiender.

Al met al geen succes. Na afloop goed gekoeld om nieuwe zwellingen te voorkomen. De trap voelde echter wederom niet prettig. Morgen toch nog maar eens kort op pad, in de hoop dat de aanhouder wint.

Update dinsdag 5 april: het rustige duurloopje van 15' vandaag ging heel wat beter. Goed gekoeld na afloop, voorlopig lijkt alles OK. Het linkerbeen lijkt ook wat geslonken: kennelijk zat er de afgelopen weken veel vocht dat niet goed weg kon. Is dit de sleutel?

Jammer, het ging zo goed! Week 9: 37,7 km in 4x trainen. Week 10: 40,7 km in 4x trainen. Afgelopen maandag na afloop van 10km rustig joggen, maakte ik een draaiende beweging bij het uitdoen van mijn hardloopschoenen en werd er opeens een mes in mijn knie gestoken. Gewoon lopen gaat redelijk, maar trap op en trap af gaat slechts trede voor trede. En dat terwijl het hardlopen tot nu toe vrijwel zonder pijntjes verliep. Voorlopig dus maar eens drie of vier dagen rust houden.

Ironisch genoeg had ik gisteren een afspraak staan bij Step One in Borne, omdat ik hard aan nieuwe schoenen toe was. Mijn Brooks Defyance 2 hadden er al weer 1075 km opzitten en stamden nog uit november 2009. Zolang was het alweer geleden dat ik voor het laatst een hardloopschoenenwinkel binnenstapte: het brengt de ellende van het loopjaar 2010 schrijnend tot uitdrukking.

De opvolger van de Defyance 2 was door Step One uit het assortiment geweerd omdat de schoen niet zou deugen. (Overigens was ik destijds al overgestapt op dit model omdat de opvolger van het toenmalige Brooks Glycerine-model om dezelfde reden was afgekeurd. In de hardloopschoenenindustrie zijn vernieuwingen helaas zelden verbeteringen.) Wat nu? Na zeker 10 verschillende schoenmerken of modellen te hebben gepast en proefgelopen onder het wakend oog van eigenaar Han Vaalt en zijn videocamera, kwam Mizuno Wave Rider 14 als beste uit de test. Ze staan nu in de schuur te popelen om aan de slag te gaan…

Op 1 februari beschreef ik hoe beetje voor beetje mijn loopvermogen weer werd opgebouwd. Inmiddels zijn we al weer 65,9 kilometer verder. Ondanks de aan de dag gelegde voorzichtigheid, moest mijn linkerknie toch een paar keer waarschuwen dat het wat te hard ging. Maar het lichte gevoel van irritatie verdween steeds volledig na xc3xa9xc3xa9n of meer dagen rust.

Op zaterdag 12 februari liep ik voor het eerst 30 minuten zonder onderbreking. En na een culturele voorjaarsvakantie in Straatsburg, Nancy en Metz met hxc3xa9xc3xa9l vxc3xa9xc3xa9l wandelen, liep ik afgelopen zondag probleemloos 50 minuten aan een stuk en woensdag bereikte ik de mijlpaal van 60 minuten! Langer hoeft voorlopig niet: het accent zal nu komen te liggen op het verlagen van de gemiddelde hartslag, bereiken van een redelijke basissnelheid en het wennen van de spieren aan deze belasting. Want HF-waarden van 85% bij heel rustig joggen zijn wel een indicatie voor een heel slechte conditie. Dat werd dan ook onderstreept door spierpijn die zich vaak nog dezelfde avond deed voelen. Gelukkig vaak van korte duur, want halverwege de volgende dag voelden de benen alweer goed. Een beetje wandelen was daarbij een uitstekend middel. De HF-waarden liggen inmiddels ook alweer op 80%.

Het tweede front waarop ik strijd voer om weer geheel de oude loper te worden, is het gewicht. Immers, elke kilo minder levert ruim 2 minuten tijdwinst op bij een marathon. Op 16 december, de dag van mijn kijkoperatie, woog ik 94,2 kilo: zeven tot acht kilo meer dan "normaal" (gedurende intensieve trainingsperioden lag mijn gewicht zelfs op 84 xc3xa0 85 kilo). Elf weken na dato wijst de weegschaal inmiddels 89,0 kg aan, hoewel een digitale weegschaal eigenlijk helemaal niet kan "aanwijzen". Nu de trainingen weer een aardige omvang krijgen, zal het niet moeilijk zijn om binnen twee maanden weer mijn streefgewicht van 86 kg te bereiken.

 
xe2x80x9cVoetafdrukken beschrijft de loopbeleving van iemand die nooit verder zal reiken dan de top van de middenmoot. In dit boek komen dan ook geen bokalen, startgelden of nationale records voor. Wel de epische zoektocht naar een bezemwagen in Antwerpen, een adembenemende confrontatie in een chemisch toilet en de delicate gevoelens van een niet-gebruikt startnummer. Voetafdrukken is een boek voor wie het hard lopen meer vindt dan een poging zo snel mogelijk een afstand te voet af te leggen.xe2x80x9d

Wie hem kent als de hardlopende weblogger Rencapy, weet dat Juriaan Simonis een getalenteerd schrijver is. In een prachtig proza beschrijft hij mild ironisch de (hardloop)wereld om hem heen. En aangezien hij nogal wat afreist, is er stof te over.

Met zijn presentatie tijdens de Voorleesmiddag door Schrijvende Lopers in 2009 en 2011 oogste hij veel lof. Zijn gedistingeerde optreden deed velen sterk denken aan Adriaan van Dis.

Voor zijn debuut Voetafdrukken selecteerde en bewerkte Juriaan Simonis zijn beste stukjes. Ze zijn gerubriceerd als seizoenen, ontmoetingen en randxc2xadverschijnxc2xadselen. Daarnaast laat hij zijn licht schijnen over themaxe2x80x99s als de marathon, het loopgevoel, plekken, ongelopen wedstrijden en zijn rol als loper, vriend, man en vader. Bij elkaar goed voor 126 paginaxe2x80x99s leesgenot!

Op zondag 13 februari werd het 1^e exemplaar aangeboden aan Herman Euverman, xc3xa9xc3xa9n van de organisatoren van de Zuiderzee-marathon, als symbolisch blijk van dank aan degenen die Simonisxe2x80x99 loopavonturen mogelijk maakten xe2x80x93 en daarmee zijn fraaie verhalen.

Voetafdrukken is uitgegeven door Uitgeverij Hardlopende Zaken te Deventer. Het boek kost xe2x82xac10,40 (excl. verzendkosten) en is uitsluitend te bestellen via: www.hardlopendezaken.nl

Het toppunt van "lulligheid", het lelijk eendje in de familie der instrumenten. Bohemian Rhapsody op ukelele. Whoeaah, laat me niet lachen…

Bekijk dit indrukwekkend filmpje dat laat zien hoe met heel veel toewijding en eindeloos oefenen elke beperking is te overwinnen. Elke greep, elke maat is in eerste instantie als losse bouwsteen geperfectioneerd en ingeslepen, voordat ze tot fragmenten samengevoegd werden die tenslotte geassembleerd werden tot het gehele lied. Dit leer je niet door 10.000 keer het lied van begin tot eind te spelen.

Stof tot nadenken voor alle lopers die denken dat veel lopen hetzelfde is als trainen. En een bemoediging voor degenen die zichzelf een lopende ukelele vinden: te zwaar, te stijf, te weinig lichtvoetig om een goede loper te kunnen zijn.

Op zondag 13 februari 2011 organiseren Hans Spieker en Arend Burgers een trainingsloop, als opmaat voor de 5e Voorleesmiddag door Schrijvende Lopers.

De route voert door hun trainingsgebied rond Deventer en omgeving: langs de uiterwaarden van de IJssel (de IJsselvallei) richting het recreatiegebied rond Bussloo en vervolgens via de buurtschappen Posterenk en Twello weer terug naar Deventer. De totale afstand bedraagt ongeveer 27 kilometer, de tijdsduur 150 minuten.

De trainingsloop start om 10.00 uur op de parkeerplaats bij het IJsselhotel in Deventer aan de Worp. Als je mee gaat, mail dan even spiekerhjw@home.nl .

Voor de Voorleesmiddag zijn nog steeds kaarten beschikbaar. Meer informatie in onderstaande uitnodiging (klik op de afbeelding voor een grote versie).

 
Elke dag een beetje meer…

In anderhalve week heb ik mijn jogging langs de IJssel langzaam uitgebouwd van 2x 5 naar 2x 12 minuten, met als pauze een stukje wandelen om de spieren wat te laten ontspannen. Deze week hoop ik tot 2x 15 minuten te komen.

Langzaam aan begint de angst te wijken. De lichte irritatie die ik een paar keer onderweg of na afloop heb gevoeld, was steeds snel verdwenen. In het ergste geval reeds de volgende ochtend of na een dag rust. De knie kan inmiddels al aardig belast worden.

Het is goed te merken dat ik maanden weinig tot niets heb gedaan. Bij een relatief laag tempo bereikt de hartslag al het niveau dat vroeger bij een d2 hoorde. Ook allerlei spiergroepen stribbelen tegen en doen zich na afloop urenlang gelden. Vaak zijn ze blij dat het er weer op zit! Soms merk ik halverwege de terugweg dat ik al een beetje moe begin te worden. Al met al reden om geen woeste gedachten te ontwikkelen over mijn herintreding. Ik voel me bij tijd en wijle als een deelnemer aan Start to Run.

Dat alles neemt niet weg dat ik volop geniet van mijn trainingsloopjes nu ze wat langer gaan duren. Kennelijk heeft een loper minstens twintig minuten nodig om een vol hoofd leeg te maken!

Wandelweek 3. Op maandag tot en met woensdag steeds een uur gewandeld. Donderdag=rustdag. Op vrijdag en zaterdag geprobeerd om flink tempo te maken. Met de Forerunner om de pols is te zien dat het op de heenweg gemakkelijk lukt om 6 km/u te lopen, terwijl op de terugweg het tempo toch iets inzakt door de vermoeidheid. Een goede oefening en tevens een mooie test. Het eindsaldo van de vijf wandelingen van deze week is 29,6 kilometer. Een veelbelovende aanloop…

Op zondag moet het dan gebeuren: ready to take off! In kleine blokjes zet ik het op een sukkeldrafje. Het is een moeilijk te omschrijven gevoel. Aan de ene kant de verkramping en ook lichte angst dat het pijn gaat doen, aan de andere kant de vreemde ervaring van het vertrouwde gevoel: ik loop weer! En voor ik het goed en wel besef, moet ik alweer gaan wandelen. Ik krijg de kans niet eens om te genieten.

Ik voel wel iets in mijn knie. De pessimist in me zegt: Pas op, voorzichtig! Ben je er wel aan toe? Maak het niet erger! Oh, zie je wel: toch pijn, alles voor niets geweest… De optimist roept: Natuurlijk voel je iets als je erop gespitst bent. Die knie is de laatste tijd nooit stevig belast, dus het is logisch dat je even wat merkt. Het is een pijntje dat ontstaat door je eigen verkramping, ontspan je, er is niets aan de hand!

De proefvlucht is geslaagd, want de rest van de dag houdt mijn knie zich prima. Ook bij het opstaan vanochtend voelt alles goed, geen verdikking, geen irritatie.

Vandaag dus maar eens echt los van de grond komen. Ik probeer 2 blokjes van 6 minuten, met 3 minuten wandelpauze. Omdat het gisteren goed is gegaan, kan ik ontspannen lopen. Het voelt alsof ik veel meer aan zou kunnen, maar het is wijs om dat voor later te bewaren. Nu even genieten van het lopen!